Our handmade studio is in the main square, where we rebuilt an old townhouse with low-cost wooden interior structures. Atelier Wspólna pracownia powstała w przestrzeni dawnych gabinetów w budynku pomnika kultury na rynku we Frydku-Mistku. Własnymi staraniami stworzyliśmy wielofunkcyjną przestrzeń z salonem fryzjerskim, pracownią architektoniczno-rzeźbiarską oraz piętrem mieszkalnym. Głównymi elementami są drewniane konstrukcje wykonane z tanich materiałów, takich jak łaty dachowe, deski świerkowe, poliwęglan oraz profile stalowe. Ponieważ wnętrze wykonaliśmy dla siebie, w trakcie budowy powstało wiele elementów i detali. Centralnym motywem salonu jest trójkąt. Ten ostatni tworzy scenę, zawieszoną lampę LED oraz ruchome trójścienne lustro i obiekt recepcyjny. Na głównej ścianie odsłoniliśmy oryginalne malowidła i stworzyliśmy obraz wielkoformatowy. Półki wykonane z litego drewna świerkowego są zakotwiczone w ścianie, a po bokach znajduje się blat roboczy ze stali nierdzewnej ze schowkami. W studiu dominuje listwowa konstrukcja, która dzieli przestrzeń na strefę pracy i odpoczynku. Przestrzeń połączona jest z salą wielofunkcyjną oraz warsztatem za pomocą drewnianego systemu regałów. Plac Mistka, Frýdek-Místek 2022 Zdjęcie:Wacław Nowak ← POWRÓT DO PRZESTRZENI

Mucha z bunkra Utopia. Grafika cyfrowa. Druk na papierze. 2016 ← POWRÓT DO PROJEKTÓW

Pneumatyka bunkra Bunker Pneumaticon to społeczny projekt zajmujący się reanimacją wojennych bunkrów i powojennych krajobrazów. Istotą projektu jest wspólna realizacja synaptycznej architektury lotniczej, przeznaczonej do bezpośredniego montażu w obrębie czechosłowackiej linii obronnej. Tematem przewodnim jest wewnętrzny system nadciśnieniowy schronów fortyfikacji czechosłowackich zbudowanych przed II wojną światową. Klimat wnętrza jest reinterpretowany przez struktury pneumatyczne, rozszerzające się przez luki do otaczającego środowiska. Azymuty strzałów z bunkra wyznaczają śmiertelną przestrzeń dla ognia krzyżowego. Stanowi to rzeczywistą formalną granicę polityczną. Poprzez tę przemianę zabójcza wcześniej przestrzeń staje się przestrzenią życia i przynależności do otaczającego krajobrazu. Następuje architektoniczna negacja, w której masywny żelbetowy monolit przechodzi w lekką przezroczystą membranę. Przestrzeń powietrzna bunkra jest więc pompowana za pomocą ręcznego wentylatora do architektury o przeciwnych atrybutach. Bunkier jest zasadniczo grubościenną bańką otaczającą własną atmosferę i klimat. W celu późniejszego wytworzenia sferyczna powierzchnia jest przekształcana w formę geometryczną opartą na bryłach platońskich i archimedesowych. Konstrukcje pneumatyczne są wykonane z przetworzonej folii LDPE i taśmy klejącej — tesa® 4613. W rezultacie powstaje instalacja dostosowana do danego miejsca oraz instrukcja produkcji i aplikacji, która jest luźno oparta na The Inflatcookbook, 1971 z warsztatu Ant Farm. Vratěnín, CZ, 2017

Get your original artwork straight from the artist. Find your painting, print on paper, or sculpture. Please contact me for more info. Stay tuned! Image Gallery PRESS Náš ateliér v DESIGNBOOMU www.designboom.com

Kysuce, krajobraz i ludzie Celem pracy dyplomowej jest zaproponowanie impulsu, który poprzez architekturę i tworzenie elementów krajobrazu w krajobrazie domu, przyczyni się do przywrócenia relacji między człowiekiem a krajobrazem. Drobne interwencje o charakterze wspólnotowym mogą aktywizować środowisko i umysły mieszkańców. Podkreśl piękno krajobrazu i zamieszkujących go ludzi. Jest to seria interwencji krajobrazowych uzupełnionych zestawem drewnianych obiektów luźno inspirowanych lokalną architekturą ludową. Bazując na wiedzy poprzednich pokoleń, potrafimy prowadzić znaczący dialog z krajobrazem i przekazywać piękny i dostatni krajobraz kolejnym pokoleniom. Jak więc przywrócić naturalny związek krajobraz – kultura – człowiek? Być może istnieje potrzeba ponownego przemyślenia wielu spraw i powrotu do naturalnej logiki krajobrazu i architektury. Korňa, Słowacja 2017 - 2018 Współpraca: Žaneta Mandelíková + Viktor Paluš Wyobrażanie sobie:Jana Adamusa ← POWRÓT DO PROJEKTÓW ← POWRÓT DO PRZESTRZENI

Dziękuję za Twoją wiadomość! Odpowiem ci tak szybko, jak to możliwe.

Interwencje artystyczne Instytut Onkologii im. Masaryka Wspólnie z Jakubem Tajovskim wykonaliśmy interwencje artystyczne w ramach odbudowy pawilonu Szwejda w Instytucie Onkologii im. Masaryka na Žluté kopci. Jest to seria artystycznych wkładów, które opierają się na współpracy między artystą a architektem. Zaprojektowana koncepcja wnętrza świetlicy opiera się na motywach kinematycznych pojawiających się w obróbce podłóg, drzwi i przeszklonych powierzchni z motywem pejzażu, wzrostu, żywiołów i porządku. Motywem przewodnim jest płynna linia, która przecina się, łączy i biegnie równolegle do głównej osi korytarza. Przestrzeń zyskuje dzięki temu dynamikę, a niektóre miejsca są ozdobione drobnymi detalami, które dodają temu miejscu pewnej figlarności. Wierzymy, że elementy artystyczne umilą pobyt pacjentom i personelowi medycznemu. Za wsparcie i współpracę dziękujemy: Milan Houser - FaVU, prof. Mark Svoboda i Marie Štindlová Zdjęcie: Jan Prokopius, Jakub Tajovský Razem zJakuba Tajowskiego Architekt projektu: Atelier 2002 ← POWRÓT DO PRZESTRZENI

Lekka kurtyna Wydajność specyficzna dla witryny. wytyczenie rzeczywistej granicy formalnej, 2016 ← POWRÓT DO PROJEKTÓW

Lustro bunkra Instalacja specyficzna dla witryny. Mikułowsk, 2016 ← POWRÓT DO PROJEKTÓW

Ondřej Bělica se jako tvůrce pohybuje na pomezí sochařství a architektury. Těžištěm jeho projektů je odhalování skrytého kontextu a paměti míst, architektonických objektů a řemeslných materiálů. Jako twórca Ondřej Bělica porusza się między rzeźbą a architekturą. W swoich projektach koncentruje się na odkrywaniu ukrytego kontekstu i pamięci miejsc, obiektów architektonicznych i materiałów rzemieślniczych. Jego projekty opierają się na analizie przedmiotu poddanego obróbce, którego bryłę dalej rozkłada na formy minimalistycznych interwencji, cięć i przekształceń. W jego twórczości zauważalna jest wrażliwość architekta, który udostępnia przestrzeń publiczności i daje przestrzeń do dyskusji, nie tłumiąc przy tym pierwotnego charakteru miejsca ani przetwarzanego obiektu. Ważną rolę w jego twórczości odgrywa sztuka w przestrzeni publicznej i krajobrazie. Jego prace studyjne opierają się na minimalistycznych zasadach i obejmują zarówno obiekty rzeźbiarskie, które zdalnie przypominają modele architektoniczne, jak i przedmioty użytkowe. W 2013 współtworzył wielogatunkowe studioGimonfu. __ Ondřej Bělica (*1990) jest artystą multimedialnym i architektem, balansującym na granicy sztuki, architektury i designu. Działa we Frydku-Mistku i Brnie. Ukończył szkołę rzeźby niefiguratywnej oraz szkołę architektury w Brnie i Lublanie, gdzie doświadczył interdyscyplinarnej współpracy artystów i architektów. Rezultatem jest miłość do łączenia sztuki i architektury. Tworzy obiekty, instalacje site-specific oraz konstrukcje architektoniczne w krajobrazach, przestrzeniach publicznych i galeriach. W swojej pracy łączy elementarne zasady z nowymi technologiami i naturą. Jego proces pracy opiera się na metodzie myślenia minimalistycznego, konceptualnego i kontekstualnego, która oferuje pracę w różnych skalach i mediach. Głównym językiem w jego estetyce i wyrazie jest naturalność i minimalizm. Ondřej Bělica (*1990) je multimediální umělec a architekt, balancující na hraně umění, architektury a designu. Působí ve Frýdku-Místku a Brně. Vystudoval školu nefigurativního sochařství a školu architektury v Brně a Lublani, kde zažil mezioborovou spolupráci umělců a architektů. Výsledkem je láska k propojování umění a architektury. Vytváří objekty, site-specific instalace a architektonické struktury v krajině, veřejných prostranstvích a galeriích. Jeho práce spojuje elementární principy s novými technologiemi a přírodou. Jeho pracovní proces je založen na metodě minimalistického, konceptuálního a kontextuálního myšlení, která nabízí práci v nejrůznějších měřítkách a médiích. Hlavním jazykem v jeho estetice a výrazu je přirozenost a minimalismus. Kontaktujte mě

MESISTROMA Seria obiektów rzeźbiarskich eksplorujących szczeliny i architekturę gałęzi. Linia ciągła oddaje organiczną geometrię drzewa. Po tym następuje materializacja powietrza w przestrzeni między gałęziami, przestrzeń zostaje uchwycona w jej negatywie. Naturalna płyta wiórowa + gałązki, 2020 ← POWRÓT DO PROJEKTÓW ← POWRÓT DO OBIEKTÓW

Pomnik Ferdynanda Peroutki Pomnik Ferinanda Peroutki składa się ze słowa OBECNOŚĆ. Określenie to jest charakterystyczne dla Peroutki nie tylko dlatego, że stanowi tytuł jednego z najważniejszych dzieł legendarnego dziennikarza – dziennika Přítomnost, ale także charakteryzuje całą twórczość i losy autora. W swojej praktyce niestrudzenie zajmował się codziennym mapowaniem bieżących wydarzeń – teraźniejszości. W jego przypadku było to bardzo zmienne, a wydarzenia społeczno-polityczne silnie odbijają się w jego twórczości literackiej, poglądach i postawach życiowych. Ważnym momentem jest także punkt widzenia i zmiana perspektywy na obserwowane fakty w czasie oraz umiejętność ich interpretacji. Dzięki jego stałym i codziennym komentarzom oraz wpływowi na teraźniejszość jesteśmy w stanie wyrobić sobie wyobrażenie o całej epoce od I Rzeczypospolitej, poprzez II wojnę światową do powstania komunizmu, w ramach dłuższego okresu czasu. - jego życie - poprzez swoją pracę. Oglądanie i znajdowanie właściwego punktu widzenia to temat, który proponowany pomnik podkreśla i interpretuje poprzez rzeźbiarskie dzieło typograficzne znajdujące się na terenie parku. Lokalizacja dzieła łączy dom, w którym mieszkał Ferdinad Peroutka, z terenem parku Portheimka i zabudowaniami kościoła św. Letni domek Václava i Diezenhofera. Obiekt rzeźbiarski składa się z dziesięciu liter „prostujących” perspektywę. To wykorzystanie złudzenia optycznego - rozciąganie liter w przestrzeni daje ludzkiemu oku możliwość zobaczenia pisma z określonego miejsca bez zniekształceń. Jest to gra wizualna, która działa z dokładnym pozycjonowaniem geometrycznym i wymaga od odwiedzającego aktywowania wizualnej transformacji tekstu ruchem. Błyszczące wykończenie sprawia, że obiekty odbijają otoczenie i zmieniają się w zależności od pogody, pory dnia czy pory roku. Jest to minimalistyczna rzeźba typograficzna, która jednak dzięki deformacji perspektywy tworzy przestrzenny płaski obiekt o przyziemnym charakterze. Wysiłek nie polega na stworzeniu wizualnej lub przestrzennej bariery. Wręcz przeciwnie, jego osie wskazują i łączą otaczające obiekty w jeden punkt centralny. Odpowiednie jest również położenie ogniska pomnika, czyli czytelność przekazu. Jest to miejsce, w którym Peroutka wszedł do parku ze swojego domu. Znajduje się na rozwidleniu dróg, gdy trzeba podjąć decyzję, którą ścieżkę wybrać. W konsekwencji, wraz z ruchem pieszego, zrozumiałość jest tracona i deformowana na różne sposoby, chociaż obecność jest nadal fizycznie obecna. Chodzi o efemeryczność, czytelność tylko w danej chwili, we właściwym miejscu i niezrozumiałość chwili obecnej i rzeczywistości. Powinna istnieć świadomość chwili obecnej. Proporcje i rozwiązania techniczne dają odwiedzającym park możliwość fizycznej interakcji. Obecność omija je i przez większość czasu jest dla nas niezauważalna i niewidoczna. To zależy od właściwego punktu widzenia. Niech żyje dziedzictwo Ferdynanda Peroutki. Propozycja konkursowa - II nagroda ← POWRÓT DO PRZESTRZENI